Przystanek Żory

Nie wspomniałam wcześniej że jedna z moich nastoletnich "pociech" ma dosyć ciekawy gust muzyczny. Jak na delikatną, piętnastolatkę o dziewczęcej posturze to jej zainteresowania są dosyć... ostre. Równie ostry ma charakter. Dlatego, choć imię ma zupełnie inne, dla celów internetowych nazywamy ją Żyletą. I choć nieraz wyprowadza nas z równowagi - tatuś jest w stanie dla córeczki zrobić wszystko. Więc gdy zaproponowałam żeby zabrać młodą i pokazać jej prawdziwy Rockowy koncert - oczywiście że się zgodził. Korzystając z okazji - to ja się przejadę. Przy okazji, a i mam w Żorach jeszcze jeden interes :D

Nobel

droga do Kobióra

poniemiecki dom

Od czasu gdy po raz pierwszy za pomocą Andrzeja trafiłam tu do Maryjki na Branicy lubię sobie od czasu do czasu do niej podskoczyć. Nie jest to jakieś wykwintne arcydzieło, ani wysoki poziom sztuki kamieniarskiej - jednak czy nie jest piękna? tak ogólnie, w swej prostocie stanowi wyjątkowe i niepowtarzalne dziedzictwo, już nie wspominając o fakcie że bywam w kamieniołomach i wydłubanie czegokolwiek w wielkiej bryle kamienia jest poza zasięgiem mojej wyobraźni. Spoglądam więc łaskawszym wzrokiem na te zaburzone proporcje wspominam Johana, który Matce Boskiej zawierzył swe życie podczas strasznej burzy i zlecił wykonanie tej niezwykłej figury.

Trochę za lasem znajduję się w Rudziczce. I tu pośród nieprzebytych krzaczorów znajduje się dwór którego widok rani moje serce. Nieraz powiadam że wojna nie dokonała takich zniszczeń i spustoszeń jak zaniedbania i ignorancja kolejnych rządów, zarówno lokalnych, jak i krajowych. zabytki nie pójdą do urn wyborczych, więc ich losem niewielu się interesuje. Czasem trafi się porządny inwestor, który z miłości do historii i pięknego budownictwa jest w stanie wysypać z kieszeni, jednak pałac w Rudziczce nie miał takiego szczęścia. Zbudowany w 1810 przetrwał zawieruchy wojny, jednak czas nie gra na jego korzyść . Jeszcze jakiś czas temu wykonano nowy dach i od tej pory stoi sobie. Jak ktoś nie wie gdzie szukać - nie zauważy.

Trochę dalej napotykam inną budowlę - zastanawiam się czy to dom, czy pałac. A może kościół? Budynek przypomina zamek, kutej ogromnej bramy strzegą orły, a na placu stoi samolot. Nie znajduję na ten temat żadnej informacji - zatem musi być to współczesna budowla. Robi wrażenie, nie powiem. No cóż - na bramie nie pisało "zapraszamy" pozostało zatem ruszyć w dalszą drogę. W las. Las to jednak moje środowisko naturalne.

Po wyjeździe z lasu, gdzie trochę straszyły wystrzały z nieodległej strzelnicy trafiam wprost na miasteczko westernowe Twinpigs. Byłam tam kiedyś z dziećmi i tym co nie byli - polecam. Obiekt może nie jest ogromny i nie dysponuje tyloma atrakcjami co Legendia czy Energylandia -jednak warto. Dzisiaj bez dzieci, więc żadna siła mnie nie zmusi do wejścia na kręcące się beczki (od dziecka samo patrzenie na karuzele wzbudza we mnie mdłości) oddalam się więc w bezpiecznym kierunku - byle daleko od karuzel.

No i niech to szlag... co stoi na rynku? Oczywiście, ogromna, świecąca Karuzela. Podobno jest jedną z najpiękniejszych w Europie i jedyną taką w Polsce. Na mnie karuzela, jaką by nie była nie robi wrażenia - bo się obraca. A wszystko co się obraca powoduje u mnie mdłości. Mogę łaskawiej rzucić okiem ze względu do nawiązania do twórczości jednego z moich ulubionych pisarzy z dzieciństwa - Juliusza Verne.

Koła w moim rowerze też się obracają. Cóż za ironia...

Obieram kurs na cmentarz gdzie znajduje się pierwszy z obiektów dla którego tu przybyłam.

karuzela Juliusza Verne

wędrowiec

krzyż ze spalonego kościoła

Stary cmentarz przy kościele parafialnym im. Filipa i Jakuba odcina mnie od toczącego się wokół miastowego życia. Jakbym weszła do Narnii przez szafę - z jednej strony pędzące ulicą samochody, a z drugiej nekropolia tonąca w ciszy i zieleni bluszczu. Przemieszczam się pomiędzy nagrobkami z różnych epok, wzorców. Epitafia polskie, niemieckie. A na końcu cmentarza prawdziwa perła - krzyż pokutny datowany na XIIIw. Niestety nie posiada żadnych rytów które opowiedziałby jego historię. To dla niego tu przyjechałam.

Przystanek Żory - powstała z inicjatywy mieszkańców miasta mocno rockowa impreza. Taki woodstok po Śląsku. Odbywa się w parku Cegielnia i z roku na rok gromadzi coraz większe grono wielbicieli ostrych brzmień w nieomal każdym wieku. No bo i moja nastolatka bardzo wpadła w klimaty i choć zza moich pleców  - z zachwytem spoglądała na grupę bawiących się pod sceną. Pewnie posiedziałaby do ciemnej nocy, jednak młodszej siostrze taki hałas mniej się podobał i tato zdecydował zabrać panny do domu, a w mojej głowie powstał chytry plan by starszą namówić na przyszły rok, by przyjechać na rowerach i zakoczować na polu biwakowym. Może jednak udało by się "przepchać" ten rower. Fajnie byłoby razem pojeżdzić.

W drodze powrotnej muszę odbić w kierunku Wodzisławia, gdzie znajduje się drugi z krzyży pokutnych. Ten jest dużo mniejszy, również pozbawiony rytów i tak nieszczęśliwie ustawiony za ogrodzeniem prywatnej posesji że ciężko do niego dostrzec. Na szczęście powracająca właśnie do domu właścicielka ogrodu na terenie którego kamień się znajduje, okazuje się być bardzo miłą osobą i pozwala wejść do ogródka i zrobić zdjęcia. Ufff... plan wykonany w 100% można wracać do domu.

Jeszcze bunkier na Żwace. Mimo częstego przejazdu w tych okolicach do tej pory nie było okazji go zobaczyć.

I najwyższy czas wracać do domu - gdy niebo zmęczyło się błękitem. Resztę drogi pokonuję już razem z rodziną  - rower wrzucony do bagażnika. To wspaniałe móc połączyć dzień z przyjemnością dla siebie i obecnością bliskich. Może nadejdzie kiedyś czas gdy wszyscy razem wyruszymy w wspólną rowerową podróż. W ten nasz piękny kraj.

Radegast

Niestety nie mogliśmy zabawić na Morawach, za to udało mi się namówić Krisa by w drodze powrotnej wpaść na Radegasta... albo na Radhosta...

A najlepiej na jednego i drugiego.

Bardzo często bywamy w okolicy, więc jak to się mogło stać, że my, tacy niegdyś miłośnicy gór, nie wpadliśmy do tej pory na Radegasta?

Odpowiedź jest prosta - na hasło "góry" nasze dzieci reagują histerią i spazmami. I choć w okolicy udało nam się zobaczyć już chyba wszystko, to z gór jedynie Ondrejnika - zimą, nocą... tak po tajniacku, zanim potomni wstali.

Tym razem to pełny luksus - jesteśmy sami i możemy sobie wejść gdzie nam się podoba. Bez jęczenia, rzucania fochem i zapewnień o dożywotniej nienawiści.

A... nie wspomniałam. Tym razem to nie będzie rowerowa wycieczka.

Co prawda - na obie góry da się wjechać rowerem - dla mnie jest to jednak nieosiągalne, wybrałam więc krętą, kamienistą ścieżkę mimo że ze szczytu da się zjechać piękną, asfaltową drogą. Prawdziwym hitem są tu kolobieżki - takie skrzyżowanie roweru z hulajnogą.

Gnanie z górki na pazurki... nie, nie... to też nie.

To może zacznijmy od Radhosta - góry położonej w Beskidzie Śląsko - Morawskim. 1129m n.p.m
Co dziwne, chyba gorzej odczułam te 300 na Morawach - jakieś dziwnie niskie te tysiące na Śląsku.
Czerwony szlak jest ciekawy i malowniczy. Nie jest też jakoś bardzo ciężki, niespodziewanie szybko znajdujemy się na szczycie. Znaczy na przełęczy - gdzie musimy szybko zdecydować czy Radhost, czy Radegast. Upieram się przy obu.

Na szczycie Radhosta znajduje się drewniany kościół - kaplica świętych Cyryla i Metodego z końca XIXw. Za kaplicą ustawione są rzeźby obu świętych. Naprawdę robią wrażenie. W pobliskim hotelu leją Radegasta - kultowe Czeskie piwo. My jednak po krótkiej przerwie reklamowej śmigamy dalej. Pewnie zaraz się rozpada

I oto on  - wielki bóg Słowian  Radogost, zwany również Radegastem którego kult  był silny w tych okolicach. Jego imię oznacza "miły - gość". Dla nas okazał się być jednak niezbyt gościnny - chyba był urażony że wpierw wpadliśmy w odwiedziny do Cyryla i Metodego, może nawet podejrzewał że oddaliśmy im cześć. w zamian postraszył nas deszczem.
Tak czy inaczej Kris i tak nie skusił się na radegasta na Radegaście - jako polska cebula stwierdził że nie będzie przepłacał za piwo w plastiku. Ja bym sobie to zapamiętała. Aż dziw że Radogost nie przeszedł do rzucania piorunami.
No chyba że też nie lubi w plastiku.

W okolicy szczytu często napotykaliśmy wieżyczki ustawionych kamieni. Pewnie jakaś lokalna tradycja. Nie rozważałam tego, choć owszem, zaciekawiło..
Trochę dalej zaskoczenie - życie, żarcie, budownictwo. Dużo się tu buduje, w bardzo ciekawym drewnianym stylu. Ruszamy jednak dalej, zanim drobny deszczyk zamieni się w ulewę chcemy być jak najbliżej celu. I to jest dobra decyzja - chwilę dalej okazuje się że szlak jest zamknięty z powodu robót leśnych. Trzeba dosyć trochę nadrobić trasy. Z 17km zrobiło się 25. No ale cóż... przyroda :D

Wycieczka piesza: 25 km - góry Radhost 1129m n.p.m. Radegast 1105m n.p.m.