Bo groby żołnierzy są szczególnymi grobami - wyprawa piesza

Wczesny poranek. Pomimo zapowiedzianej poprawy pogody - pochmurno i wilgotno. W powietrzu zapach rozwiązanej tajemnicy, pomiędzy nami cisza. Wiesz - mówię - to dziwne, dwa lata szukania i kiedy już wiemy gdzie to jest mam poczucie straty. Czego teraz będziemy szukać?

W końcu, po wielu wyprawach na Brzeszcze w celu poszukiwania tajemniczych miejsc zwanych Kramarki, po przeczesaniu hektarów łąk i lasów, oraz przepytania kilkunastu osób, instytucji w końcu trafiliśmy w dobre ręce Stowarzyszenia na rzecz Gminy Brzeszcze "BRZOST" i uzyskaliśmy odpowiedz na nurtujące nas pytanie. Owszem jest i krzyż i groby i nawet w planach podobno mają się odbyć badania archeologiczne. Dostaliśmy również mapkę.

I oto zanurzamy się w las. Odnajdujemy zaznaczoną polankę. I... nie widzimy nigdzie krzyża.

No wiec.. szukamy dalej. Mnie samo szukanie cieszy, zwłaszcza że robi się bardziej przyjemnie i doskonale pasuje do całej sytuacji cytat z kultowego polskiego filmu - "bunkrów nie ma, ale i tak jest zajebiście". Bo jest - w sercu lasu, nad pełnymi ptactwa stawami, ziemia budzi się z zimowego snu.

A ten biegnie jak dziki jeleń i znika gdzieś w krzakach.

Zataczamy duży krąg i wracamy na polanę. Kris ma dłuższe nogi i bystrzejszy wzrok. I to zazwyczaj on pierwszy wypatruje szukane obiekty. Tym razem to mi się poszczęściło. Emocje sięgnęły zenitu. To niesamowite uczucie, gdy masz cel - taki cel który spędza ci sen z powiek, kieruje twoimi działaniami i budzi tak wiele pytań. I nagle to on - rzeczywisty, osiągnięty.

Przede mną krzyż wyznaczający miejsce pochówku żołnierzy, którzy zgineli w 1866r w potyczce pomiędzy wojskami austriackimi i pruskimi. Krzyż w tym miejscu postawił pan Mieczysław Gawełek - brzeszczanin który miejsce pamiętał z lat szkolnych.

Krzyż jest niewielki, trudno go zauważyć na skraju polany, w cieniu drzew. Wprawne oko wypatrzy równo usypane kopce. To smutne miejsce, tak wiele lat opuszczone i zapomniane. Ile takich miejsc kryją nasze lasy? Ile nieszczęść, śmierci, bliskich o których rodzina nigdy nie znalazła wieści?

W artykule z którego dowiedzieliśmy się o istnieniu tego miejsca Pan Mieczysław wspomina o granicy, która przebiega tu na skraju lasu. Z tego radosnego podniecenia nawet o tym mi się nie przypomniało, jak tu słyszę okrzyki Krisa dochodzące z pobliskiego rowu -" mam coś"

Co też mógł tam znaleźć? Oczywiście że kamień graniczny Habsburgów. Muszę przyznać że ma nosa do tych kamieni - lecą do niego jak do miodu. Gdybym wspomniała że pewnie jest więcej wzdłuż tej granicy, zniknął by w lesie i pewnie bylibyśmy w domu na kolację. A pogoda znów się zmienia

Wprost z tajemniczej polany obowiązkowo udajemy się na cmentarz w Oświęcimiu gdzie znajdują się obeliski poświęcone żołnierzom poległym po obu stronach tej strasznej zapomnianej wojny . Po obu stronach polsko brzmiące nazwiska. Pośrodku obelisk upamiętniający inne wydarzenia.

By uzyskać odpowiedz na pytanie skąd te wojska pruskie przyszły wracamy na drugi brzeg Wisły. Tu w Bieruniu - Czarnuchowicach nad brzegiem rzeki znajduje się jeden ze słupów granicznych zaboru Pruskiego. Niestety jest ułamany i nie zachowała się część z pruskim orłem - ale jest kopią austriackiego słupa znajdującego się po drugiej stronie brzegu.To tu, na Śląsku spod zaboru Pruskiego szli chłopcy walczyć na drugi brzeg - pod nie swoją koroną, w imię nie swojego narodu. Może niektórzy z nich nadal leżą w tych bezimiennych Brzeszczańskich mogiłach.

 Oprócz słupa znajdujemy pierwsze ślady wiosny i niestety również trochę śmieci. W związku z tym ostatnim Wierzba coraz bardziej intensywnie zaczyna myśleć nad utworzeniem sztabu "Operacjarzeka" bo nic nie boli mnie bardziej niż zanieczyszczone rzeki i lasy.

Wyprawa piesza

data 08.03.2020

Informacje na temat znalezione tutaj

https://kronika.brzost.brzeszcze.pl/groby-zolnierzy-sa-szczegolnymi-grobami-sa-groby-zwyczajne?fbclid=IwAR0Z-N-IMzWATV5TsjoDzDThEfQhm7WIJJxR2PTmprkhTqt4fPkeA_z1LvQ

http://www.eksploratorzy.com.pl/viewtopic.php?f=19&t=5189

Wapienica

Zacznijmy od tego że lubię powtarzalność. Czyli przywiązuję się do określonych, powtarzalnych wydarzeń. To trochę jak święta. A kto nie lubi świąt?
Tworzymy sobie małą, osobistą tradycję. Kiedyś był taki mały lokalny bieg w Porąbce. Co rok zbieraliśmy się wcześnie rano, nawet w nocy jeszcze i wyruszaliśmy w długą podróż.Właściwie sam bieg nie miał takiego znaczenia, liczyła się tradycja, powtarzalność i to że czekamy na tą doroczną imprezę jak na święto. Od jakiegoś czasu biegi w Porąbce nie są organizowane. Pustka jaka pozostała w naszym grafiku została wypełniona, gdy po raz pierwszy usłyszeliśmy o biegu charytatywnym dla Hani i Mai w Wapienicy. Teraz co roku wyjmujemy rowery przed świtem i obieramy kurs na Wapienicę.

Tak wcześnie rano w Pszczynie zastajemy zaskakująco pusty i cichy rynek. Pusty jest park, ławeczka księżniczki i parkingi puste. Niby fajnie o takiej porze mieć miasto dla siebie, ale jest też minus - lody zamknięte. Bez lodów nie ma zabawy.

Rynek Pszczyna

Ławeczka księżnej Daisy

Kapliczka "Bądź wola Twoja"

Tą część trasy pominę - byliśmy tam na tyle często, że nie będę po raz kolejny pokazywać okolic Pszczyny, zapory, jeziora Goczałkowickiego. Ale za to wam opowiem naszą przygodę. Eee...tam przygoda, to tak trochę na wyrost. Po prostu znaleźliśmy portfel. A w nim dokumenty pewnego młodego człowieka. Po krótkiej naradzie postanowiliśmy po prostu nadrobić trochę trasy w drodze powrotnej i oddać zgubę właścicielowi. Można i tak.

Kamień kilometrowy w Zabrzegu

Po powiecie Bielskim jeździ się tak

Impreza w Wapienicy gromadzi z roku na rok coraz większe rzesze ludzi, ludzi lubiących biegać, lubiących spędzać czas w gronie rodzinnym, lubiących pomagać. Jest wesoło, kolorowo, serdecznie i bardzo pozytywnie. W tym roku nie brałam jednak udziału w biegu. Mój cel był tym razem inny - pojechałam bowiem oddać moje warkocze na peruki dla dzieci z oddziałów onkologicznych. I podczas gdy Kris mierzył się z trasą ja sobie siedziałam w salonie popijając kawkę. W ogóle, kawy, ciast i kiełbasy oraz wszelkich dobroci można było zażywać do woli - jak i wrzucać do puszek na leczenie kolejnych dzieciaczków z nowotworem.

Pierwsze zdjęcie bez warkoczy i zarazem ostatnie mojego ukochanego roweru

I można by się tak bawić bez końca, gdyby nie to że trzeba wrócić, a przed nami kolejne 50 km trasy, początkowo przez podbielskie wzgórza, a następnie pięknymi polami przez urocze wioski. To moje ulubione rejony. Bo czy jest coś piękniejszego niż jechać takimi drogami jak poniżej?

Przy okazji oddania dokumentów pokrążyliśmy trochę po okolicy, po nieznanych drogach. Zawsze obiecujemy sobie że kiedyś w te rejony powrócimy na dłużej. Mimo iż tyle razy tu jeździliśmy, zawsze intryguje nas co będzie jak pojedziemy tą ścieżką, albo skręcimy w tym kierunku.

Izba regionalna

kościół w Starej Wsi

I teraz jeszcze jedna z moich "zagwozdek" W Dankowicach stoi kilka kapliczek najpopularniejszych świętych. Jest zatem kapliczka Matki Boskiej, kapliczka Jana Nepomucena i św. Floriana. Figury w tych kapliczkach są wyjątkowe - nigdzie bowiem nie spotkałam się z tak specyficznymi figurami. Nie znana jest mi ani data, ani dane artysty - jednak nigdzie poza tą niewielką wioską nie spotkałam się z innymi jego dziełami. Floriana niestety widziałam jedynie na zdjęciach  i za każdym razem  kiedy jestem w okolicy próbuję go odszukać. Jak na razie bezskutecznie.

Teraz pozostaje mi czekać rok na kolejną imprezę. Na pewno znów pojedziemy rowerami. Co prawda nie będzie już ten sam rower i nie będzie już warkoczy, ale na pewno będzie wiele wypraw w fantastyczne miejsca już za mną.
A tym czasem - byle do wiosny

Trasa: Bieruń - Pszczyna - Goczałkowice zapora - Zabrzeg - Ligota - Mazańcowice - Wapienica - Bielsko-Biała - Bestwina - Stara Wieś - Dankowice - Jawiszowice - Brzeszcze - Wola - Jedlina - Bieruń (100km)

Rowerem po Śląsku - grupa Chudów

Jedna z największych grup rowerowych... być może nawet i największa wywodzi się z Chudowa. Mam przyjemność do niej należeć od dawna i pomimo że wielu z jej ojców i matek chrzestnych dziś już się nie udziela, to zawiązała się pomiędzy nami taka braterska nić. I pomimo tego, że po drodze zdarzyło się parę nieprzyjemnych zajść to sentyment pozostał tam gdzieś pod Chudowskim zamkiem.

Dlatego z wielką radością odczytałam zaproszenie na wydarzenie, które niegdyś cyklicznie, a następnie coraz rzadziej odbywało się w tym pięknym zielonym zakątku. Trochę trzeba było przykombinować w pracy, ale jak tu nie pojawić się na Ognisku w Chudowie i nie zobaczyć tylu przyjaznych twarzy?

Jestem jedną z najdalej mieszkających, o ile w ogóle nie mieszkam za daleko - więc dla mnie taka impreza to około 40 km w jedną stronę i powrót w ciemności. Ale co tam - jadę :D

Las Żwakowski

figura trójcy św w Gostyni

Drogę do Chudowa nieraz opisywałam, bo w końcu zdarzało się jeździć co piątek, jednak czasami się po drodze coś nowego przytrafi. Jak na przykład O! ta dróżka. Nie jechałam nią nigdy.

Dróżka poprowadziła mnie wprost pod elektrownię  Łaziska. Wpadłabym do muzeum elektroniki, tylko znów się śpieszę. Za to przypomina mi się pewne wydarzenie sprzed kilku lat, kiedy to jechałam do Rybnika. Gdzieś o poranku to było, słońce jeszcze nie bardzo wstało, gdy mijałam kominy elektrowni. A później wjechałam gdzieś, gdzie droga nikła w lesie, potem zamieniła się w ścieżkę i zupełnie znikła. A że nie chciałam tracić czasu na powroty - zwyczajowo rower pod pachę i w barzoły. Nie wiedząc zupełnie gdzie jestem, jako punkt odniesienia obrałam tory. W końcu do Rybnika też dojeżdża pociąg. A jak on trafi to i ja nie powinnam mieć problemów.

I albo poprawiło się u mnie z orientacją w terenie, albo zwykły pic, olśnienie... przedemną Wawrzyniec. Będziemy się wspinać.

Moje stosunki z Wawrzyńcem można określić jako dosyć ciepłe - biorąc pod uwagę moje podejście do wjeżdżania pod górę w ogóle. Ile razy się tam zgubiłam, od ilu stron pokonywałam, a ile razy złapała mnie na Wawrzyńcu burza - jak w żadnym innym miejscu. Tym razem pokonuję wzniesienie od strony Brady. Żródła z tej strony góry zasilają Gostynkę płynącą do Wisły, wody z przeciwnej strony góry zlewają się do Odry. Jak zwykle w połowie do szczytu góra zaczyna na mnie warczeć. Nie ma spacerków i sapania - trzeba jak najszybciej uciekać zanim zastanie mnie tu w środku lasu burza. No i wiedziałam... jak tylko dotarłam do szczytu, upocona i zziajana niebo natychmiast przestało warczeć. Tu mnie ma. Skubaniec.

Czas zaoszczędzony na pędzeniu pod górę pozwoliłam sobie zmitrężyć na odwiedzinach pomnika z XIXw znajdującego się nieopodal szczytu Wawrzyńca. W miejscu tym doszło do morderstwa  - z rąk kłusowników zgineło dwu leśniczych. Pomnik jest trudny do zlokalizowania, leży bowiem na uboczu w gęstwinie - jak widać, ktoś jednak bywa. Pozostawianie w lesie zniczy budzi kontrowersje, więc jak już będąc w lesie napotykacie pomnik upamiętniający czyjąś śmierć, krzyż, bądź grób - wystarczy zostawić myśl, obecność, leśny kwiatek.

Kolejne miejsce na trasie, przy którym czuję potrzebę się zatrzymać to oczywiście skrawek raju znajdujący się za zabytkowym kościółkiem w Bujakowie. Piękny ogród jest utrzymany w tematyce religijnej, nie mniej jest to tak urocze miejsce pełne świątków, kapliczek i kwiatów że nie sposób się nie zatrzymać. W okresie letnim można się wstrzelić na kawę i ciasto, a nawet na pogaduchy z proboszczem :D

Na terenie ogrodu w Bujakowskim Sanktuarium można odnaleźć taki niezwykły zabytek - krzyż z 1691r. oświadczający że w tym miejscu umarła panna Katarzyna Kisielońska. W średniowieczu krzyże takie były formą kary narzuconej przez sąd jako forma pokuty - stąd nazywano je krzyżami pokutnymi, natomiast te późniejsze są raczej formą upamiętnienia czyjejś tragicznej śmierci i nie zawsze były stawiane przez zabójcę. Nigdy nie dowiemy się kim była i jak zgineła panna Katarzyna, jak również nie wiemy ile takich krzyży zostało przez wieki zniszczonych i zaginionych.

W końcu dotarłam na Chudowski zamek. Zawsze w tym miejscu wspominam naszą pierwszą wielką wyprawę - z czasów gdy nie było jeszcze smartfonów, GPSów a za wszelką nawigację służyła stara papierowa mapa na której znaleźliśmy "zamek". Wielce zaintrygowani wyruszyliśmy odnaleźć tenże zabytek, który po przybyciu okazał się być zarośniętą chaszczami kupą gruzu. Zamek zbudowany w XVIw przez Jana Saszowskiego z Gierałtowic przetrwał do 1874 kiedy spłonął i od tej pory przeistaczał się w ruinę.
W roku 1995 powołana została fundacja Zamek Chudów która częściowo odbudowała zamek, ma też pod opieką kilka innych ruin. Niestety prace z powodów finansowych od pewnego czasu ustały - dlatego zachęcam do wspierania fundacji ratujących nasze dziedzictwo, zabytki - bez naszego wsparcia nie mają szans na przetrwanie.

zabytkowa lipa Tekla

W końcu jestem na miejscu. Znajome twarze, serdeczne powitania, ciasto Marysi, pomidory z krzaczka i nalewka Oli. Właśnie... ta od której głowa nie boli.
Nie zdążyłam się jeszcze rozsiąść, gdy zadzwonił Kris że tuż za rogiem skręcił sobie koło. I faktycznie - rower wygląda na niezdolny do użytkowania, koło bardziej przypomina 8 niż O. Ale jest na to rada. W grupie rowerzystów zawsze znajdzie się ktoś kto poradzi. Więc zrywa się Krzysiek i mówi że już takie coś widział i robi się tak. Łup, łup kołem.. i proste. Czyli uda się nam wrócić dziś do domu. Ufff...

Niestety wkrótce pogoda się załamuje i zaczyna padać. Najpierw tak trochę, potem trochę bardziej, aż w końcu leje. Cóż, trzeba imprezę przenieść pod dach. Gościną podejmuje nas bar pod Teklą . Leje coraz bardziej, a nas nie opuszcza pogoda ducha.
Co dziwne, padający nieustannie deszcz nie ugasił ogniska, więc... deszcz nie deszcz - kiełbaski będą.

Mimo niepogody wyprawa się udała - miło zobaczyć znajome twarze, jednak przed nami kawał drogi w ciemności i deszczu. Zaraz po wyruszeniu okazuje się że mamy kolejną awarię. Tym razem w moim rowerze wysiadła elektryka i czeka mnie podróż bez oświetlenia. Kris przekłada na mój rower swój zapas odblasków. Mimo że pewnie z daleka świecę jak choinka na kółkach nie czuję się komfortowo bez oświetlenia, chcę jak najszybciej wracać do domu.

Uff... na szczęście i to się udało.

Trasa: Tychy - Gostyń - Łaziska - Bujaków - Chudów - Paniowy - Mikołów - Tychy - Bieruń (ok 95km)